چایت را بنوش غصه ی فردا را مخور از گندمزار من و تو مشتی کاه میماند برای بادها ... نیما یوشیج

قاصدک!شعرمرا ازبر کن. برو آن گوشه باغ.سمت آن نرگس مست .وبخوان درگوشش.وبگو باورکن.یکنفر یاد تورا.دمی از دل نبرد.

آنی بود, درها وا شده بود. برگی نه, شاخی نه, باغ فنا پیدا شده بود. مرغان مکان خاموش, این خاموش, آن خاموش, خاموشی گویا شده بود. آن پهنه چه بود: با میشی، گرگی همپا شده بود. نقش صدا کم رنگ, نقش ندا کم رنگ, پرده مگر تا شده بود؟ من رفته, او رفته, ما بی ما شده بود. زیبایی تنها شده بود. هر رودی دریا, هر بود...